Die privéchauffeur, die doet het 'em


Chiang Mai is een toffe stad. Ik ga hem (volgens mij is het een mannelijke stad) niet het label ‘fantastisch’ geven, want dat lijkt mij wat overdreven. En ik ben niet in een bui om te overdrijven. Het oude stadsdeel is een klein vierkant van een vier vierkante kilometer, je moet dus niet zot doen om er door te wandelen. Dat vierkant hebben ze dan ook nog eens volgepropt met tempels, op elke straathoek en tussen de straathoeken in staat er wel één. “Hoeveel boeddhisten wil je zo herbergen in je stad?”, denkt de ingenieur in mij dan.

Maar het moet gezegd, Boeddhistische tempels (en bij ruimer inzicht ook andere soorten tempels) bezoeken is een heel aparte ervaring. Waarbij ik mij in een kerk meestal op mijn ongemak voel (zeker sinds ik mij heb laten ontdopen en telkens bang ben dat ik spontaan ga ontbranden wanneer ik het heiligdom betreed), vind ik het in zo een Boeddhistische tempel best wel aangenaam. Er heerst stilte (maar niet van de ongemakkelijke soort), de monniken zitten te mediteren (soms lachen ze eens naar mij. Volgens mij mag dat niet en zijn ze hun meditatie dus aan' t faken), er klinken continu belletjes (door de wind gecreëerd), maar vooral, mijn haar op mijn armen komt er van recht. Geen idee waarom, maar ik vind het dus telkens een hele, nou ja, transcendente, ervaring.



Mijn eerste keer op een ander was echter een Hindoe tempel, in Kuala Lumpur. De volgelingen bouwen graag al eens een feestje binnen de tempelmuren met van die intrigerende muziek (is dat een instrument?!) en ik mocht er toevallig zo eentje bijwonen. Ik was zo onder de voet van alle nieuwigheden die ik zag, rook, voelde en ervaarde, dat ik op de grond moest gaan zitten om te bekomen. Gelukkig deden de ‘locals’ dat ook, zodat ik mij niet meteen een idioot voelde. Die dag, dat moment, staat mij helder voor de geest, want het is de dag dat ik verloren was. Of gevonden, door Azië.

Naast mijn tempelbezoeken in Chiang Mai ben ik ook nog wat rondgereden door een privéchauffeur daar. Het feit dat ik niet in een limousine zat, maar in een rolstoel doet hier even niet ter zake. Van de ortho, naar de x-ray, naar de dokter, naar de apotheek, naar de kassa. Op één uur binnen en buiten. En dat alles dankzij mijn privéchauffeur die mij vlotjes navigeerde tussen alle andere patiënten en die mij veel beterschap wenste met mijn enkel bij het uitwuiven. You can’t beat Thai hospitality in a hospital!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Neem ook een kijkje op www.NoMadBelgian.blogspot.com voor meer foto's en recepten!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


0 reacties:

0 reacties:

 

5 reasons to get the newsletter

1. you don't need to surf to this website
2. it's free
3. your personal details are safe
4. you know first about all the new adventures
5. you don't like, unscribe with just 1 click

Stay tuned. Subscribe.

@NoMadBelgian on Instagram