't Is niet altijd huilen met de pet op


Op reis komt een mens nogal eens wat volk tegen! De feestende student uit Australië in Vang Vieng, de feestende dikke Duitser in Thailand, de feestende Ik-kom-van-een-andere-planeet op de Gili-eilanden,.. Ik kan nog wel efkes doorgaan met verschillende landen en andere types, maar ze hebben allemaal zeer gelijkaardige karaktertrekken, die mij niet geweldig lang kunnen boeien. En het gevoel is allicht wederzijds.

Maar gisteren op de bus van Luang Namtha naar Huay Xai (spreek zelf uit naar believen) in Laos, tijdens het urenlang mijmeren, kwam ik tot de conclusie dat ik ook wel al een aantal geweldige mensen ben tegengekomen.

Op die bus zaten ook nog Salva(dor) en Estefania, een Spaans koppel dertigerplussers (eindelijk!!!!). Beiden door de crisis hun C4 gekregen in Barcelona en dan maar besloten om te gaan reizen en echt volop van het leven te smikkelen. En met bang hart kijkend naar juli, wanneer ze terug in Barcelona zullen stranden en een job moeten zoeken, samen met die miljoenen anderen. Get a ticket, get in line.

Mijn reisgezel op meerdere trips, Joel. Australiër, die op de vlucht was voor een bij nader inzien niet te herstellen relatie. Het hart op de juiste plaats, met beide voeten in de natuur en een overtuigde aanhanger van het motto “alles komt goed” en die ook mij dit motto onbewust heeft aangeleerd.

Novice Syphaeng, een leerling-monnik uit Laos, een geweldige voetbal- en Eden Hazard fan (voor wie die laatste niet kent; Eden is een Belgische voetballer, die wegens te veel talent uit onze competitie is weggekocht). Een jongen vol ambitie en plannen voor de tempel waarvan hij deel uitmaakt. Engelse les geven is één van zijn vele ambities en oefening baart kunst. Ik was zijn compagnon die middag en in ruil kreeg ik inside-information over het leven als monnik in een Boeddhistische tempel. Ook Boeddhisten, zo’n vredelievende religie, zetten vrouwen op een lagere plaats in de gemeenschap dan de mannen.



Liz, een Amerikaanse van amper 23 jaar die besloten heeft om een jaar lang les te gaan geven in Kuantan, Maleisië. Zonder ooit voor een klas te hebben gestaan, zonder ooit in Azië te zijn geweest, zonder een woord Malay te spreken, zonder enige reiservaring. Much respect.

Een Laotiaan, die ik ontmoet heb in het restaurant van zijn oudere zus. Hij was 1 dag thuis na een week in een Thai ziekenhuis (in Laos doen ze niet echt aan gezondheidszorg) waar hij herstelde van een motorongeval. Hij vertelde mij zijn verhaal, glazige ogen, wazige blik. Hij was zijn beste vriend verloren bij het ongeval. Het verdriet was om te snijden in dat restaurant, maar veel ruimte was er niet voor. Morfine krijgen en werken. En dat verdriet, dat slijt wel met de jaren zeker? Laos life...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

0 reacties:

0 reacties:

 

5 reasons to get the newsletter

1. you don't need to surf to this website
2. it's free
3. your personal details are safe
4. you know first about all the new adventures
5. you don't like, unscribe with just 1 click

Stay tuned. Subscribe.

@NoMadBelgian on Instagram