The man with the megaphone. Jumping around like a crazy monkey


Picture this:

Je ligt in bed, uitgeput na een vermoeiende dag. Eindelijk rust. Eindelijk tijd om te ontspannen. Maar dat brein van je denkt daar duidelijk anders over. Allerhande gedachten stromen binnen in je hoofd. “Misschien had ik dat toch niet moeten zeggen tegen mijn collega.” “Ik mag morgen niet vergeten om langs het postkantoor te gaan.” “Had ik nu al bevestigd voor volgende week?” “Wat zou mijn lief ervan vinden om morgen te gaan eten?”

Altijd maar meer. En altijd maar luider. Alsof er een man achter je schouder staat. Steeds maar dingen roepend. Bij voorkeur in een megafoon, zodat je het zeker zou horen. Commentaar gevend op jou. Je doen en laten. En je niet-doen en laten.

Daarenboven springt je commentator van de hak op de tak. Gedachte links, idee rechts, nog een idee en nog iets. Zoals een aap, luid krijsend en rondspringend van boven naar onder. En maar je aandacht vragen. Opeisen, is misschien een beter woord. “Ok, tot zover met het slapen. Zucht.”

Sounds familiar? Lees dan verder.

Je bent niet alleen. Iedereen –ik herhaal, iedereen- kent dit. Alleen zijn er blijkbaar mensen die hier beter mee kunnen omgaan dan anderen. Ik zeg ‘omgaan’, niet ‘vermijden’. Daarom ga ik op retraite, om te ontdekken hoe hier mee om te gaan. In een meditatiecenter in Thailand. Die centers bestaan in alle vormen en maten. Van spartaans (slapen op een bamboemat op de grond, om 4u opstaan, na lunchtijd niet meer eten, geen seks of andere afleiding (lezen, schrijven, computeren,...), niet praten) tot luxueus (in een vijfsterren resort met lekker eten, een goed bed en wifi). Mijn center ligt in het luxueuzere segment. “Het is mijn eerste keer.” “Van honger word ik extreem humeurig.” “Met mijn slechte rug kan ik niet op de grond slapen.” Blablabla. Blablabla.

En nu ben ik op retraite. Druk bezig met mijn baseballknuppel en mijn vangnet. Wild in het rond zwaaiend. De megafoonman en de aap achterna. Ik krijg ze niet gevangen noch KO geklopt. Blijkt dat die knuppel en dat vangnet niet de juiste instrumenten zijn. 


Mijn meditatieleraar adviseert mij om in competitie te treden met de megafoonman en de aap in plaats van ze KO proberen te slaan. “Alright, I’m up for the challenge!” Ik kruip op mijn mat in die geweldig oncomfortabele meditatiepositie (benen gekruist in een interessant vlechtwerk) en zeg tegen de megafoonman: “Show me what you’ve got. Knock yourself out.” En de gedachten en ideeën komen. En gaan. “Is that all you got?”, daag ik de megafoonman uit. En er komt nog wat. “That’s it?” En nog wat. “Anything more?” Niks meer. Of ja, hop, nog een idee. En dan niks meer. Ik zit lekker rustig, ontspannen en content op mijn matje. In de meest oncomfortabele positie ooit.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

0 reacties:

0 reacties:

 

5 reasons to get the newsletter

1. you don't need to surf to this website
2. it's free
3. your personal details are safe
4. you know first about all the new adventures
5. you don't like, unscribe with just 1 click

Stay tuned. Subscribe.

@NoMadBelgian on Instagram